Reisverhalen

Fight for Sight!

1 januari 2008 ISO:

Het reisverhaal:

De Aconcagua: een uitdaging om te bewijzen dat je meer uit jezelf kan halen dan je voor mogelijk houdt!

Mijn tocht begon ongeveer een jaar geleden toen ik mij begon te verdiepen in één van de meest extreme expedities ter wereld. Als ik hieraan wilde beginnen moest ik natuurlijk goed voorbereid voor de dag komen dus begon ik met het werken aan mijn conditie en natuurlijk is ook je fysische en mentale gesteldheid van enorm belang, een berg van bijna 7000m laat zich namelijk niet zomaar bedwingen. Gelukkig heeft dit alles veel overeenkomsten met het ondernemerschap; hoe beter je voorbereid bent; hoe groter je kans van slagen.

De Aconcagua gelegen in Chili en Argentinië heeft een top van 6962m. Door de extreme weersomstandigheden, is deze top slechts acht weken per jaar bereikbaar.
Op 23 november begon mijn avontuur in Mendoza (Argentinië). Hier was het nog heerlijk zomers warm met 28 graden. Ik ontmoette mijn expeditieteam dat bestond uit negen mensen uit Korea, China, Spanje, Engeland, Argentinië en Italië. Ons team werd ondersteund door drie gidsen en vijf dragers, om de tenten te verplaatsen. De voorbereiding begon met het ophalen van permits om de berg te mogen beklimmen. Een permit heb je ook nodig om veiligheidsredenen, zo weten ze precies wie er in het park is en of je ook terug komt. Vooraf had ik al een hele lijst van benodigdheden ontvangen en deze verraste zelfs mij zo nu en dan, je staat er namelijk niet bij stil dat wanneer het ’s nachts 30 graden vriest, dus echt alles bevriest. Zo heb je bijvoorbeeld dubbelwandige thermosflessen nodig met extra isolatiehoezen zodat je drinken niet bevriest, en verschillende mutsen om jezelf tegen zand- en sneeuwstormen te beschermen.

De eerste dag stijgen we al meteen naar 3000m, een flinke tocht en de temperatuur zakt gelijk 10 graden naar beneden! We komen aan op het eerste basecamp en er wordt hier veel tijd ingecalculeerd om te acclimatiseren. Vanuit hier maken we steeds wandeltochten van zo’n zes tot acht uur waarbij je een prachtig beeld krijgt van het nationaal park. Er is hier helemaal geen gemotoriseerd verkeer en al het vervoer vindt plaats door muilezels en paarden. Er is geen vast pad en het ligt vol met losse stenen en zand, de paarden geven meestal de goede richting aan, en op een kaart staan een aantal markeerpunten aangegeven, waarmee je de weg maar moet vinden. De afstand wordt dan ook niet uitgedrukt in kilometers maar in uren. Door het stijgen komt de hoofdpijn al meteen om de hoek kijken, je merkt dat je lichaam zich flink aan moet passen aan de hoogte. Natuurlijk doe je er zelf alles aan om hoogteziekte te voorkomen; bijvoorbeeld door veel water te drinken; vijf tot zes liter per dag. Ook wordt er iedere dag een medische test uitgevoerd waarbij je hartslag en je hoeveelheid rode bloedlichaampjes worden getest, dit moet je er tegen beschermen dat je dingen gaat doen die je lichaam eigenlijk niet aankan.

Na een week acclimatisatie, met tochten tot 5000m zijn we er klaar voor om de eerste berg te gaan beklimmen. De bedoeling is dat we nu op 5000m blijven overnachten, in dit camp zijn er weinig voorzieningen meer ook is het moeilijk om hier goed te slapen. Het vriest ’s nachts ongeveer 10 graden en het stormt flink. Onze tenten liggen verankerd met grote stenen om te voorkomen dat ze wegvliegen.

Bij onze verdere tocht krijgen we extra bagage mee in onze rugzak want het eten en drinken moet ook allemaal mee. Mijn rugzak weegt nu 22kg en het is loodzwaar om zes uur lang te klimmen naar het volgende kamp op 5600m. Ook door het tekort aan zuurstof ben ik doodmoe, ik kan het al bijna niet meer opbrengen om nog foto’s te maken of te filmen. De Condor vogels hebben het hier wel prima naar hun zin en het is indrukwekkend om deze vogels te zien, met hun spanwijdte van wel vier meter!

Gelukkig lijkt het met het weer wel allemaal goed te gaan maar dit kan snel veranderen. ’s Nachts is het inmiddels al -15 graden en de wind blaast steeds harder door de tent heen. Het volgende kamp dat op 6000m ligt mag alleen bereikt worden als ze denken dat je de volgende dag door kunt naar de top, dit is namelijk het laatste kamp. Gelukkig heb ik het aantal kilo’s in mijn rugzak wat terug kunnen brengen maar ik moet even goed nog 18 kilo meedragen aan extra kleding en bescherming tegen de kou.

We komen doodvermoeid aan op het laatste kamp. Nu wordt het echt spannend, op 6000m ligt daar een enorme top op ons te wachten en het lijkt niet zo hoog meer maar er zit nog maar 30% zuurstof in de lucht en iedere stap die je zet kost enorm veel energie, het gaat dan ook steeds langzamer. Van slapen komt de laatste dagen ook niets meer, het is te koud en het stormt te hard, je ligt maar te wachten tot je er weer uit mag.

De dag van de topbeklimming worden we om 04.00u gewekt om de thermoskannen te vullen voor het ontbijt. De laatste weersverwachting is niet gunstig en er wordt sneeuw voorspeld! De angst slaat toe want je krijgt namelijk maar één keer de kans de top te bereiken omdat het het uiterste van je lichaam vraagt. Een dag uitstellen kan ook niet want er wordt alleen maar meer sneeuw verwacht. Na het ontbijt kunnen we dan rond 06.00u eindelijk vertrekken. Het doel van mijn expeditie moet vandaag bereikt worden! Het is inmiddels -30 graden en de vermoeidheid slaat toe bij mijn beste maat David uit Engeland, hij geeft op en zegt niet meer verder te kunnen, dit als we nog maar 250m van de top verwijderd zijn! 250 hoogtemeters zijn alleen wel wat anders dan gewone meters! 250m betekent nog drie uur lopen. Van een ander team is ook de helft inmiddels afgevallen en even denk ik eraan om ook te stoppen, zo zwaar heb ik het, maar na vijf minuten gaat de ploeg verder en ik besluit toch verder te gaan. Het voelt alsof ik aan het dromen ben, het lijkt allemaal niet echt, ik klim over rotspartijen met losse stenen en ik val steeds. Je denkt; hoe lang hou ik dit nog vol? Op het laatst heb ik echt bijna geen kracht meer en ik val steeds vaker. Mijn gids probeert me moed in te spreken maar dit is echt een nachtmerrie. Je denkt steeds dat je er bijna bent maar het blijft maar duren je bent er nog maar 100m van verwijderd maar iedere stap doet pijn, ik denk aan mijn doel; Fght for Sight, en dat geeft me nog een laatste beetje energie.

En daar sta je dan uiteindelijk, op het dak van Zuid- Amerika; 6962m, wat een overwinning! Hier heb je het dan allemaal voor gedaan, je doel is bereikt! Een wel heel letterlijk ‘hoogtepunt’ in je leven.

Na drie kwartier besluiten we om terug te gaan en dat lijkt makkelijk maar je bent al doodvermoeid en je glijdt makkelijk uit, het is dus oppassen dat je geen smak naar beneden maakt. Veertien uur later val ik dan eindelijk doodmoe naast mijn tent, wat een dag, maar wel een heel voldaan gevoel!

Na weer een nacht weinig geslapen te hebben gaan we terug naar het basecamp op 4300m, dit gaat niet bepaald snel, je lichaam is helemaal op en je zakt regelmatig door je benen van vermoeidheid. In het basecamp aangekomen worden we feestelijk onthaald, dit is het toch allemaal waard! ’s Avonds is er een feestdiner met champagne, wijn en veel extra’s. Nog maar één dag lopen en dan schrijven we ons uit, waar we begonnen zijn met het halen van onze permit.

Terug in Mendoza wordt dit geweldige avontuur met een feest afgesloten. Ik kan met een voldaan gevoel terug naar huis. Er liggen dus altijd nieuwe uitdagingen op je pad, als je ze maar wilt aangaan!

Mijn doel: Fight for Sight kan ik door alle sponsoren een bedrag aanbieden van € 9.500,- en hiermee kunnen 595 mensen een operatie ondergaan en hun zicht weer terug krijgen!

Bart Dirven heeft op 7 december de hoogste top van Zuid-Amerika, de Aconcagua in Argentinië op een hoogte van 6962 meter bereikt. Deze monstertocht is nog maar door 92 Nederlanders volbracht en is een grote uitdaging voor veel bergbeklimmers. Door de enorme weersverschillen en temperaturen tot –25 ºC, compleet met sneeuwstormen, is deze top maar 8 weken per jaar bereikbaar.

Met de drang om sportieve en zakelijke uitdagingen aan te gaan zou het behalen van deze top een geweldige prestatie zijn. Om een extra dimensie te geven aan de enorme inspanningen die geleverd moesten worden door het internationale expeditieteam had Bart Dirven een sponsortocht bedacht. Graag wilde hij zich inzetten voor een Fight for Sight project in Indonesië en India, om mensen met staar te behandelen. Voor € 16,- kan er al een operatie uitgevoerd worden en kunnen deze mensen weer zien.

Op vrijdag 14 december kon er door Bart Dirven aan Rob van Rooijen van Fight for Sight een cheque overhandigd worden van maar liefst € 9.500,--. Het uiteindelijke bedrag is € 14.400,-- geworden. Hierdoor kunnen 900 mensen het zicht weer terug krijgen. Door begeleiding van de ‘Lions’ in India en Indonesië komt het totale sponsorbedrag op de juiste plek terecht. In het eindbedrag zit een bijdrage van Wilde Ganzen die het opgehaalde bedrag verhoogd heeft.

Het project is inmiddels afgesloten. Zie ook: Lionsclub Zevenbergen.