Reisverhalen

Peru-Bolivia door Bart Dirven

1 december 2005 ISO:

Peru-Bolivia: reisverhaal Bart Dirven november 2005

Tijdens een avontuurlijke reis door Zuid-Amerika ga ik op zoek naar de geheimen van Peru en Bolivia. Als avonturier, backpacker en eigenaar van wandelwinkel ‘The World of Walking’, ga ik op stap met locals door dit stukje fascinerende wereld. Mijn enthousiasme in alternatieve vakantiereizen is een van de drijfveren om wandelvrienden te informeren over deze manier van reizen.

De reis begint in Amsterdam en gaat via Atlanta, Lima naar Cusco. Met transfers en wachttijden ben ik na 24 uur eindelijk op de plaats van bestemming. In Cusco start ik mijn activiteiten. Het is een ideale plaats om vanuit hier je reis verder te regelen, maar wat lastig voor Nederlanders aangezien je op 3500 meter aankomt, en je dat meteen aan heel je lichaam kunt merken. Met een tijdsverschil van 7 uur heb je ook even de tijd nodig om te acclimatiseren.

Er is volop keuze voor een hotelovernachting. De kosten zijn ongeveer € 25 per nacht voor een 3 sterren hotel. Bij het inchecken biedt zich al direct een hotelmanager aan als travelagent. Ik vertel hem dat ik graag morgen wil vertrekken voor 2 onderdelen: de Inca Trail met hierin een bezoek aan de Machu Picchu en een bergwandeltocht op de Ausangate in Bolivia. De Inca Trail blijkt al 10 dagen volgeboekt te zijn. Per dag worden er 500 personen (200 toeristen en 300 begeleiders) toegelaten op de route, dit in verband met het ecotoerisme. Maar er zijn ook alternatieve routes die wel beschikbaar zijn. Deze routes zijn wel hoger gelegen, rond de 4600 meter en zijn vaak minder toeristisch. Ik vraag hem om een prijsindicatie om misverstanden te voorkomen. We spreken om 16.00 uur af om het een en ander te regelen.

In de tussentijd verzamel ik bij vele reisbureautjes zoveel mogelijk informatie. Eén van deze biedt een private tour aan voor 10 dagen. Ze heeft al contact gehad met een gids en hij stelt zich beschikbaar. Het is maar goed dat ik meerdere mensen gesproken heb, want de travelagent van het hotel laat het al afweten; hij krijgt het niet geregeld. Dus dan maar een deal sluiten met de ander. De ervaren gids van 69 jaar oud stelt zich aan me voor en vertelt dat hij al meer dan 350 keer de Inca Trail heeft gelopen; ook de Ausangate in Bolivia heeft hij al 200 keer beklommen. Deze ervaren man met veel bagage spreekt mij erg aan. Maar omdat er niemand anders meegaat, proberen ze de prijs natuurlijk nog een beetje op te drijven. Na een half uurtje zijn we het uiteindelijk eens geworden en is de deal gesloten.

Vijf dagen Incatrail en een bezoek aan de Machu Picchu met 2 paarden voor de bagage en de tenten en 1 paardenbegeleider, die tevens onze kok zal zijn voor de komende dagen. Nodig is nog een treinticket en toegangsbewijs (nodig voor bezoek aan Machu Picchu). Uiteindelijk ben ik € 225 euro kwijt voor 2 overnachtingen in een lodge en 2 in een tent; dit alles is inclusief eten. Ik zal de volgende dag om 05.00 uur opgehaald worden.

Dag 1

Om 4.15 uur word ik gewekt. Mijn rugzak staat al klaar en de benodigde spullen zitten er hopelijk allemaal nog in. Het is ’s nachts nog niet heel erg koud, dus laat ik een gedeelte van mijn spullen achter in het hotel. Het is 5.15 uur als ik word opgehaald door de taxi, een Toyota stationwagen, waar de gids al in zit. Echter na 15 minuten zitten we er met ons elven in. Gelukkig duurt deze rit maar 2 uur maar ik krijg het toch wel een beetje benauwd. Uiteindelijk komen we aan in Mollepata; dit is een van de plaatsen waar je aan de Inca Trail kunt beginnen. We krijgen nog een ontbijt en de paarden worden beladen. Nu begint eindelijk de tocht!

In een korte tijd stijgen we van ±2500 meter naar 3500 meter. Dit betekent dus dat ik al 4,5 liter water moet drinken om hoogteziekte te voorkomen. Het hoogste punt van die dag is 3800 meter; ik zit lekker in mijn vel en het ritme bevalt me prima. Het is nu laagseizoen, omdat het regenseizoen eraan zit te komen. Nu is het lente en de bloemen en struiken beginnen mooi te bloeien. Om 15.00 uur komen we aan op onze ‘Camp place’. Dit is een plek waar meerdere tenten opgezet worden; dit uit veiligheidsoverwegingen. De tent is al opgezet en er wordt eten gekookt. Het wordt nu snel kouder; van 20°C naar ongeveer 10°C. Aangezien er ’s avonds ook weinig te beleven is, lig ik al vroeg in de tent om goed uit te kunnen rusten.

Dag 2

Het verzoek was om vroeg op te staan. Om ongeveer 5.00 uur is alles opgeruimd en hebben we gegeten. Ik spreek nog twee meisjes uit Parijs; zij zullen straks dezelfde route lopen. We wensen elkaar een goede reis en we vertrekken. De paarden staan al te popelen om weg te gaan. De dag begint meteen al met een stevige klim naar 4600 meter; dit duurt ongeveer drie uur. Tijdens deze tocht komen we meer groepen tegen: iedereen heeft moeite met het stijgen; je raakt snel buiten adem en je moet steeds meer drinken. Ik voel nu de hoofdpijn opkomen door de snelle verandering van hoogte. Na 3 uurtjes zijn we boven en ik ontmoet twee Canadezen. Op de top liggen allemaal steentjes op elkaar gestapeld. Veel mensen dragen een steen naar boven; ieder met zijn eigen doel. Een wens voor een goede reis, goed weer of een probleem dat men achter zich wil laten…

Het weer kan hier enorm verschillen, ook dat is een belangrijke zaak. Rond de middag stoppen we voor de lunch. Na even gerust te hebben lopen we nog vier uur door. De paden liggen vol met stenen, zodat je goed uit moet kijken waar je loopt. Onderweg verandert het landschap naar een prachtig gebied van bamboe en bomen. Ook de uitzichten worden steeds adembenemender. Beneden loopt een woeste rivier en je ziet de bergen van ± 5000/5500meter, met prachtige besneeuwde toppen.

Om 17.00 uur zie ik in de verte de Camp place. Gelukkig kan ik hier weer wat water kopen voor de avond en de volgende dag. Het was zweten vandaag en ik heb wel 6,5 liter water gedronken. Ik ontmoet een Peruaans gezin en vraag hen of ik hun keuken mag gebruiken. De mensen zijn erg gastvrij en het vuur wordt meteen opgepord; dit is voor mij echt Peru!

Mijn lokale gids maakt de communicatie met de mensen een stuk makkelijker. Mijn suggestie voor het eten is gebakken tomaten met eieren en uien. Na deze ingrediënten te hebben schoongemaakt begin ik ze te bakken. Er komt een grote pan op tafel en iedereen eet mee. Een feestmaal! Het is voor mij puur genieten om met deze mensen samen te zijn, in een hutje zonder elektriciteit, water of enig ander comfort. De rook verdwijnt door het dak naar buiten. Na de maaltijd drinken we nog koffie en even later liggen we alweer op tijd in de tent. Je merkt dat je ritme hier heel anders is dan thuis.

Dag 3

Vanmorgen ook weer om 5.00 uur opgestaan, ontbeten, tent opgeruimd en om 6.00 uur zijn we klaar voor vertrek. We volgen de rivier, die steeds grimmiger wordt, compleet met watervallen en kleine plassen. De rivier is verwoestend in de omgeving en dwingt bij de lokale bevolking diep respect af. Onderweg maak ik nog een slachting mee van een rund. Deze wordt gevild, in stukken gehakt en in delen op de paarden geladen. Hoezo keurmerk? Je merkt dat het leven hier nog veel harder is; het is duidelijk waar het om gaat: ‘vlees op de plank’. We lopen verder en er zijn nu minder hoogteverschillen. Hierdoor krijg je meteen meer lucht. Op ons pad kom ik wilde aardbeien, koffiebonen, bananen en prachtige bomen tegen. De variatie wordt steeds groter. We arriveren in de jungle, met zijn vele bamboebomen en kamerplanten van hoog niveau! Maar het blijft oppassen voor de verraderlijke afgronden, want er liggen veel losse stenen. Je moet bij iedere stap die je zet goed uitkijken en dit maakt het lopen vrij inspannend.

We steken prachtige bergriviertjes over via zelfgemaakte bruggetjes van boomstammen en twijgen. De lokale bevolking die we tegenkomen loopt ook met paarden en bepakking. Het voorste paard weet al precies waar hij naar toe moet lopen. In een hutje drinken we bij de mensen een kopje koffie; zo gastvrij is Peru dus!

Rond de middag arriveren we in een klein plaatsje waar we onze lunch gebruiken en ik een praatje maak met een Peruaan. Op dit punt moeten we verder met een bus, maar deze is iets te laat; we moeten even 2 uur wachten…Tijd is in deze landen een ruim begrip, je moet gewoon blij zijn dat je mee mag, want er zijn geen alternatieven. Onze bus krijgt onderweg stukken en de chauffeur alias monteur duikt onder de bus met zijn gereedschap. Even later vervolgt hij de route en tegen de avond komen we op de plaats van bestemming aan.

Dag 4

Al vroeg in de morgen sta ik te wachten op een poorter om onze spullen te dragen. Een vrouw komt op ons af gelopen en ze begint onze spullen bij elkaar in te pakken. Ik schat het gewicht op zo’n 35 kg. Dit moet naar de andere kant van het dorp gebracht worden. Ik neem aan dat de vrouw de spullen alleen inpakt en dat er ieder moment een man zal komen om de spullen te dragen, maar niets is minder waar…

De vrouwelijke poorter neemt het allemaal op haar rug en ik voel me zeer gegeneerd. Ik stel nog voor om de spullen zelf te dragen, maar hier wil ze niets van weten want ze is nu eenmaal poorter. Na een kwartier komen we aan bij een rivier waar een kabelbaan hangt. Ik heb dit nog nooit eerder meegemaakt: een handmatige kabelbaan met een mand voor 2 personen. Je kunt zo de rivier oversteken; deze is ongeveer 30 meter lang en 50 meter diep! We volgen haar naar de overkant. Nu wordt het wachten op een truck die ons naar de trein zal brengen. Het wachten duurt uiteindelijk 3,5 uur, maar ondertussen heb ik leuke contacten gelegd met andere backpackers. Als de truck verschijnt springt iedereen met zijn bagage op de truck. Gelukkig kan iedereen mee, maar het lijkt wel veevervoer! Het pad is weer slecht maar de stemming is perfect. Na een uurtje komen we bij het treinstation aan. De trein zal ons vlakbij de Machu Picchu brengen.

Dag 5

We vertrekken om 6.30 uur naar Machu Picchu, een ruïne van de Inca’s; deze moet ongeveer 600 jaar oud zijn. In 1911 werd deze ruïne ontdekt door de Amerikaanse professor Hiram Bingham. De nederzetting was geheel begroeid met bomen en struiken. Er is toen een grote groep mensen aan het werk gegaan die de ruïne herbouwd heeft. Bij het onderzoek is men alleen niet te weten gekomen hoe lang de Inca’s hier geleefd hebben. Waarom zijn ze weggegaan? Zijn ze verjaagd of is er een ziekte uitgebroken? Niemand zal het ooit weten. Er zijn tijdens dit onderzoek ook mummies gevonden. Van bovenaf heb ik een heel duidelijk beeld over de ruïne en dit is zeker een indrukwekkend hoogtepunt van Peru!

Het is vandaag onbewolkt en prachtig weer. Hier hebben we geluk mee, want normaal regent het hier veel en hangen er wolken in het dal. Mijn gids vertelt honderd uit over de paleizen, tempels en gebouwen voor de verschillende standen. Je ziet hier veel terrasbouw voor het verbouwen van groenten. Vroeger diende deze terrasbouw ervoor om de vijand te kunnen zien aankomen, maar omgekeerd niet. Om de berg ligt een grote rivier, die een grote barricade vormde. De Inca’s hadden vroeger veel slaven, die de stenen met een enorme precisie kapten. Dit deden ze zonder stalen beitels; het is niet te begrijpen. Ook het verplaatsen van de stenen roept nog veel vragen op. Na alles bezocht te hebben, rijden we met de bus terug om later weer met de trein verder te reizen.

Dag 6

Vandaag vertrek ik met de bus naar Bolivia. Gelukkig zijn deze keer de plaatsen gereserveerd. Als enige blanke zit ik hier tussen de lokale bevolking. Na een uurtje te hebben gereden over een asfaltweg gaat deze over in een grindweg. Er blijven maar mensen bij komen en iedereen hangt tegen elkaar. De grens naar Bolivia wordt niet bewaakt; je rijdt zo van het ene naar het andere land.

In de bus hoor ik nog jonge kuikens piepen. Het landschap verandert van steile bergen naar brede, langgerekte bergen met enorme valleien. Het is hier al heel lang droog geweest, want het zand stuift enorm. Onderweg valt het op dat Bolivia nog minder ontwikkeld is dan Peru.

De huizen zijn soberder en ik zie geen enkele landbouwmachine. Ook is er weinig verkeer. Na 5 uur bussen, komen we aan in Tinqui. Hier stappen we uit op een marktplaats waar alles even stoffig is. Het lijkt wel een westernfilm: mensen te paard met prachtige hoeden en in Boliviaanse klederdracht. Onze paardenbegeleider staat hier op ons te wachten. De bagage wordt van het dak van de bus gehaald en we lopen naar het hostel waar we overnachten. Het heeft een leuk binnenplaatsje en eenvoudige kamers. We inspecteren de meegebrachte spullen en vullen ze nog aan voor de komende dagen. Men spreekt hier uitsluitend Spaans dus ik kan alleen communiceren via mijn gids. Morgen zullen we met 4 paarden, 2 begeleiders, 1 kok en een chef guide aan onze tocht beginnen.

Dag 7

De zon staat al vroeg aan de hemel, het is prachtig weer, ±20°C en het zal vermoedelijk snel oplopen naar 26°C. Na het ontbijt breng ik mijn spullen naar de paarden. Onze tenten en bagage worden over de 4 paarden verdeeld . Ieder paard draagt ongeveer 30 kg last mee. Eén paard blijft onbelast om een eventuele vermoeide wandelaar mee te kunnen nemen.

Eindelijk begint nu de echte trekking waar ik al zo lang naar uitgekeken heb. In het dorp is het markt. Deze wordt eens in de week gehouden en voor velen is dit het uitje van de week. Ze lopen er graag 2 tot 3 uur voor om samen met de kinderen hun inkopen te doen. Iedereen groet elkaar en de sfeer is zeer gemoedelijk. We schrijven ons in voor de Ausangate (ook wel de APU genoemd). Deze heeft een hoogte van 6372 meter. Alle mensen lopen hier in prachtige kledij, maar op de foto gaan vinden ze niet leuk. Als we op 4000 meter zijn aangekomen, komen we steeds minder mensen tegen. De temperatuur is nog prima en we gaan om 12.00 uur lunchen.

Er wordt een heerlijke verse soep gemaakt en met lekker brood erbij hebben we een heerlijke maaltijd. Om hoogteziekte te voorkomen eten we nu zoveel mogelijk vloeibaar eten.

Het wordt nu wel steeds kouder en om 13.00 uur is het nog maar 12°C. De paarden worden opgetuigd en wij lopen alvast vooruit, want de rest loopt veel sneller dan wij. Na een buitje regen valt er nu zelfs sneeuw! Enorme temperatuursverschillen dus. In 5-6 uur van 26°C naar 3°C. Ook het hoogteverschil geeft steeds meer last als we een top van 4800 meter bereikt hebben. Maar onderweg is het uitzicht adembenemend; grote vlaktes tussen de bergen met volop grazende lama’s. Er blijken verschillende lama’s te zijn. De lama’s worden vooral gebruikt voor de wol, want het kan ’s nachts zeer koud zijn. Isolatie of verwarming bestaat hier niet en iedereen is dik gekleed, ook al is het warm.

De mensen die je tegenkomt zijn vuil en lopen allemaal op blote voeten in sandalen. Wat een incasseringsvermogen hebben deze mensen! Tussen de enorme bergen, bedekt met sneeuw, liggen prachtige turquoise meertjes. Hierin zwemmen vissen van wel een meter lang. De Ausangate ligt er uitdagend bij en ik kijk op van de enorme hoogte. Het is 17.00 uur als we de Camp place bereiken.

Hier zetten we de tent op in de sneeuw. Ik ben te vermoeid om nog foto’s te maken. Morgenvroeg dan maar weer…

Dag 8

Als ik ’s morgens wakker word, ligt er een flink pak sneeuw van ±15 cm. Mijn kleding en handschoenen zijn nog nat van gisteren. De scherpte van de zon roept al snel op om een zonnebril op te zetten. Onze paarden staan alweer te popelen om te vertrekken. Zij zijn dit wel gewend, maar we hopen dat het niet te glad voor ze zal zijn. Om 07.00 uur vertrekken we gezamenlijk en de sneeuwbuien vliegen om je oren! Het is slechts 0°C. De omgeving is prachtig maar ik heb er weinig oog voor. We lopen naar een hoogte van ± 5400 meter en de vermoeidheid slaat toe. Onze gids gaat per paard verder. De karavaan wacht op mij, maar als ik enigszins in de buurt kom, lopen zij al weer verder. Ik drink veel water want het water loopt met straaltjes van mijn gezicht. Het tempo van de paarden en de begeleiders ligt vele malen hoger. Zij lopen nog steeds op blote voeten in sandalen in deze enorme kou.

Rond de middag maken we een lunchstop en er wordt heerlijke soep gemaakt met sandwiches. De paarden krijgen even rust, en wij zelf ook. Na de lunch vertrekken we weer snel om wat tijd te winnen. Maar we nemen de verkeerde trail. Alles lijkt op elkaar en zo loop je snel fout. Na 2,5 uur komen we erachter dat we de verkeerde kant zijn opgelopen en we zullen nog 1,5 uur terug moeten lopen.

Onderweg komen we langs verschillende nederzettingen, die mij doen denken aan honderden jaren terug. Het enige vervoer van deze mensen is een paard. Deze zelfs zonder kar, want de paden zijn niet breder dan 50 cm. Uiteindelijk komen we met behulp van locals gelukkig net op tijd bij ons camp aan. De duisternis valt al. Gelukkig toch nog onze tent gevonden…

Dag 9

Afgelopen nacht is er veel sneeuw gevallen en onze tent is dan ook half ingezakt. Ze hebben niet de originele expeditietenten maar ‘goed-weertentjes’. Er is zelfs zoveel sneeuw gevallen dat het onmogelijk wordt om de Ausangate tot de top te kunnen beklimmen. Tijdens de tocht draai je steeds rond de berg om op hoogte te komen, dus ik moet even de teleurstelling overwinnen om de top niet te kunnen bereiken.

Als we vertrekken is het koud en loodzwaar om omhoog te komen. Je probeert om in het spoor van de paarden te lopen, maar het is veel te ongelijk door de vele stenen die je niet ziet onder de sneeuw. Onze gids gaat ook te paard omdat het voor hem niet vol te houden is. Het tempo zakt enorm door de hoogte. Iedere stap die je zet kost enorm veel moeite. Je vraagt je dan ook af: “Is dit nu leuk?” Ook al sneeuwt het volop, je transpireert enorm; het water loopt van je gezicht. Het is erg belangrijk dat je nog steeds veel drinkt. De groep wacht elke keer tot ik weer bij hun in de buurt ben. Dit is zwaar en er lijkt geen eind aan te komen. Urenlang alleen maar klimmen naar 5500 meter. Door de sneeuwval zie je maar weinig van de omgeving; je probeert alleen maar ‘de machine draaiende te houden’. Er wordt geen lunch gemaakt onderweg, omdat we dan te veel tijd verliezen; we moeten vóór het donker wordt ons kamp zien te bereiken. De gids loopt nu weer mee over de glibberige trail. Ik kom weer een beetje op adem, omdat we nu het hoogste punt hebben bereikt. Langs watervalletjes, riviertjes en enorme steenpartijen, maar voor de rest geen Bolivianen. Ook de lama’s laten het afweten, omdat er minder eten is op deze hoogte. Opeens zien we onze tenten staan; wat een genoegen om deze terug te zien. Ik ben helemaal op na deze zware dag. Eerst wat thee en dan wat rusten. Wanneer ze me roepen om te komen eten heb ik eigenlijk helemaal geen trek. Ik probeer wat soep te eten maar kan de lepel amper naar mijn mond krijgen. Het kost te veel moeite. Om 18.00 uur dan toch maar de slaapzak in…

Dag 10

Onze paardenbegeleider heeft ontzettend veel last van sneeuwogen. Hij had zijn ogen niet voldoende beschermd tegen de sneeuw. De man huilt van de pijn en er wordt hulp van de plaatselijke bevolking ingeroepen. Zij zullen voor de man zorgen en onze paarden helpen optuigen. We vertrekken voor het laatste onderdeel van de tocht.

Onderweg komen we meerdere paarden tegen met daarop Bolivianen, ook weer in prachtige klederdracht. Iedereen is weer erg hartelijk en groet elkaar. De mensen die we tegenkomen zijn met hun koopwaar op weg naar een grotere plaats om daar hun spullen te verkopen. Ook zien we nog verschillende kuddes lama’s en schapen. Vaak begeleiden kinderen deze schapen. Ik geef wat ballonnen en probeer ondertussen nog wat foto’s te maken, maar men stelt dit niet erg op prijs. Dus probeer ik dit zoveel mogelijk te vermijden. Onderweg geniet ik nog van het prachtige landschap van de Ausangate. Hier kun je vaak prachtige foto’s maken, maar het is nu te bewolkt.

We lopen Tinqui binnen en schrijven ons uit in een klein kantoortje. De tocht is volbracht! Voor mij was dit onvergetelijk, omdat je in een gebied komt waar je normaal nooit kunt komen zonder begeleiding. Dagen hebben we rondgezworven en ik ben geen toerist tegengekomen. Het toerisme staat hier nog echt in de kinderschoenen en er is ook weinig comfort of luxe. Wie voor de rust, de natuur en de bevolking gaat is dit een geweldige uitdaging!

Over enkele uren vertrek ik weer richting Cusco, met de lokale bus. Daarna zal ik doorvliegen naar Lima en het laatste ‘stukje’ naar Amsterdam. Ik ben weer een prachtige ervaring rijker en ik kan dit zeker aanraden voor de avontuurlijke reiziger!